Dilsiz

Yağmur, camdan süzülen ince bir perde gibi şehri sarıp sarmalıyordu. Bulutlar öyle alçalmıştı ki, sanki dokunsanız dağılıvereceklerdi. Bir an için pencereyi aralasanız, nemli serinlik yüzünüze çarpacakmış gibi geliyordu. Uzaklardan gelen itfaiye sireni, damlaların sesini bastırıyor, şehrin üzerine çöken karanlıkla birlikte içini burkan bir huzursuzluk yayılıyordu. Yolculuğun izleri zihninde canlanıyor, yaşananlar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçiyordu. Sofraya oturduklarında babası hala ortada yoktu. Dışarıda rüzgâr, delice esiyor, soğuk hava kemiklerine işliyordu. Gecenin içinde kaybolan bir ses, bir yüz aranıyordu sanki.