Dilenci

Gülce, yıllar geçse de amcasının ani ölümünü içinden atamamıştı. O kaza, hayatının en karanlık virajıydı sanki. Her şeyin kendi yüzünden olduğunu düşünüyor, vicdanı bu düşünceyle kanıyordu. Amcasının o gece yolda karşılaştıkları dilenciye şapkasını uzatması gerekmez miydi? Ya da bir gün önce amcasının evinde kalmak için ısrar etmeseydi, belki de o yola hiç çıkmazdı. Peki ya kader? Gülce, bu soruların cevabını bilmiyordu. Tek bildiği, amcasının ölümünde kendi payının büyük olduğuydu. Bu suçluluk duygusu, zamanla içindeki bir yaraya dönüşmüş, her gün biraz daha derinleşmişti. Acaba gerçekten de öyle miydi? Yoksa sadece kendini cezalandırmak için mi bu yükü taşıyordu?