Dil Ve Lal

Rüzgâr, aynalara sıkışmış gibi uğulduyor sokaklarda. Her adım, zamanın kırık camları üzerinde çatırdıyor. Belki de bu yüzden, yokluğun her kelimesi bir neşter gibi kesiyor içimi. Şehir, savrulmuş bir harita gibi uzanıyor ayaklarımın altında; ben ise biçimsiz bir parçayım bu kargaşada. Aşkını zırh gibi kuşandım, muska gibi taktım yüreğime – ama korudukça kanıyor. Adın, uçurumun kenarında sallanan ince bir ip gibi bağlı beni. Her an düşebilirim, her an kurtulabilirim. Yazgı, kor ateşinde yanıyor; ya bu hasretin sonu olacak ya da yeni bir başlangıç. Kalbimde açılan yara onmaz artık, belki de hiç onmayacak. Feragat, tutuşmuş bir mihrak gibi yakıyor içimi. Al beni, bu infazın sayısına yaz – ya sonum ol ya da miracım.