Dil Susarsa

Acıların zamanla silindiğini söyleriz ya, belki de sadece kabulleniriz. Unutmak değil, alışmak asıl mesele. Sevdiklerimiz için katlanırız, geri kalanlar içinse mecburiyetten sessizleşiriz. Bazen haklı çıkmaktan çok, yanılmayı dileriz; çünkü değer verdiğimiz insanı kaybetmekten korkarız. Oysa kimse bilmez, yaşadığı fırtınalarla ıslanmış bir yüreği, bir damla yağmur bile ürkütemez. Hayatımızı cehenneme çevirenler, ardından "cennet mekan" dileğinde bulunur. Ne tuhaf değil mi? Yine de sevgiye ihtiyacımız var. Küçük bir köşeye sığacak kadar mütevazı, ama dünyaya karşı duracak kadar cesur bir sevgi... Dil susar belki, ama yürek konuşmaya devam eder.