Dil-i Viran

Gönül, dağılmış taşlarıyla sessiz bir harabeye dönmüşken, yüreğin derinliklerinde kabaran fırtınalar hiç dinmiyor. Acı, damarlarına kadar işlemiş; çığlıklar, boğazında düğümlenip kalmış. Ne zaman savrulacağını, rüzgârın hangi yöne sürükleyeceğini bilemeden yaşanan bu hayat, insanı nasıl da yoruyor. Toprağa saplanmış bir kılıç gibi, cesaretini toplayıp ayağa kalkmak gerekmez mi? Sevenlerin, sevilenlerin, zulme başkaldıranların sesi yükselse de, zincirler hala bilekleri sarmaya devam ediyor. Nice canlar, bu prangaların altında ezilirken, kim bilir kaç yürek daha viran olacak? Yaradan, bu hesapsız zulmün karşısında susacak mı? Ummanlar kadar derin bir kederle dolu bu yolculukta, insanın kendi içine hapsolmuş çığlıkları, sonunda hücrelerine kadar sızıyor.