Dil Giderse Ne Devlet Kalır Ne Millet

Türk tarihinin en kritik dönemeçlerinde dilden yükselen ses, ulusun varlığını korumanın anahtarı olmuştur. Bilge Kağan’ın uyarısı, Türk beylerinin kendi kimliklerini unutup yabancı adlarla boyun eğmesini anlatırken, Karamanoğlu Mehmet Bey’in fermanı, devletin kalbinde Türkçenin hüküm sürmesi gerektiğini haykırır. II. Abdülhamit ise bağımsızlığın sadece toprakla değil, dilin özgürlüğüyle de mümkün olduğunu vurgular. Fuat Duymaz’ın bu çalışması, geçmişten bugüne uzanan bir uyanış çağrısıdır: Türkçenin unutulması, milletin de devletin de sonu demektir. Halkın dilinde yaşayan sözcükler, okullarda öğretilmeli; yabancı kelimelerin gölgesinde kaybolan öz, yeniden canlandırılmalıdır. Çünkü dil giderse, geriye ne bayrak kalır ne de millet.