Dikene Su Vermek

Gül bahçesinde çalışanlar bilir: dikenli, kuru bir dal bile özenle sulanır, beslenir. Çünkü sabrın sonunda o dal, narin goncalarını açacak, zamanla büyüyüp serpilecektir. Boşa harcanmış bir emek sayılmaz bu; doğanın kendi ritmine güvenmektir. Öğretmenler de aynı inançla, zihinleri besler, umutla beklerler. Her öğrenci, bir gün kendi çiçeğini açacak tohum gibidir. Dikensiz gül arayanlar, doğanın yasalarına karşı çıkar. Kendilerini dikenlerden arınmış sananlar, aslında bahçenin en narin yanını görmezden gelir. Hangi bahçıvan, dikenleri tek tek kesip atmıştır ki? Bazıları ise acelecidir; hemen her şeyin çiçek açmasını ister. Oysa goncaların da bir vakti vardır. Sabırla beklendiğinde, bir gün ansızın patlar ve her biri farklı renkte güller sunar.