Diken Ucu

Yalnızlığın alıştığımız yüzü değil bu; içten içe kemiren, zamanın akışını yavaşlatan bir ağırlık. Sanki her şey donup kalmış, geçmişin izleri silinmek bilmiyor. Behçet Çelik’in *Diken Ucu*, tam da bu durgunluğun ortasında, yüzeye çıkmayan sızıları yakalıyor. Yarım kalanlar, kopan bağlar, gecenin karanlığında birbirinden uzaklaşan eller... Huzurun ardındaki huzursuzluğu, sessizliğin içindeki çığlığı gösteriyor. Kitap, adeta içimizde yıllardır unuttuğumuz bir dikenin ucuna parmak basıyor. O diken, zamanla kabuk bağlamış gibi görünse de, aslında hâlâ orada, kanamaya hazır. Çelik’in anlatımı, sadelikle derinliği buluşturuyor; her cümle, görünenin ötesine geçen bir anlam taşıyor. 2011 Haldun Taner Öykü Ödülü’ne layık görülen bu denemeler, başlamadan biten şenliklerin ardından geride kalan boşluğu hissettiriyor.