Deyimler İskelesi

Deniz kenarındaki bir iskele, yalnızlığın ve anıların ağır bastığı bir şehir... Gecenin loş ışığında dalgalarla dans eden sahil, geçmişin izlerini hâlâ taşıyor. Yıldızlar altında kaybolan hayaller, çayın buğusunda eriyen umutlar, bomboş sokaklarda yankılanan yalnız sesler... Yaşam bir yarış, ömür bir kulvar olmuş, atları bile yorgun düşüren bir koşu bu. Karanlıkta adalet aramak nafile; kör olanın gözünde her dağ aynı, cahilin kulağına söz girmez. İnatlar buz kesmiş, sahiller eğilip bükülmüş, iskele ise deyimlerle dolup taşmış. Kimileri durgun, kimileri akıp gider; kimi yüzer, kimi sadece bakar. Kimi, karanlıkta mum yakar, kimi ise suda söndürür sonatlarını. Gemilerden yükselen haykırışlar göğe ulaşır, vedalar sevgiliye kavuşma sanılır. Deniz aşar sözleri, karalar taşır anlamlarını; yüzyıllar geçse de unutulmazlar. Tarih, ataların mirasını fısıldar durur bu iskelede, deyimlerle örülü bir öykü gibi...