Devrimin Şafağı İlk Salvo

Paris’in sisli sabahında, Seine Nehri’nin kıyısında yürüyen iki gölge, karanlığın içinde kaybolmaya yüz tutmuştu. Gökyüzü yıldızlara kapalıydı, ama onlar için başka bir ışık vardı: birbirlerinin gözlerinde yanan ateş. Ormanın eşiğine geldiklerinde durup soluklandılar. Asırlık ağaçların gölgesinde, sessizlik onları sarmaladı. Kadının bakışları, erkeğin dünyasını aydınlatıyordu; siyah beyazın hüküm sürdüğü bir evrende, tek bir kırmızı gül gibi parlıyordu. Parmakları birleşti, karanlığın ortasında birbirlerine sığındılar. "Sen benim tek sığınağımsın," diye fısıldadı adam. Kadın, göğsüne yaslanıp kalp atışlarını dinlerken, saçlarının kokusu onu sarhoş ediyordu. Sanki zaman durmuştu, evren sadece onların nefes alıp verişine tanıklık ediyordu. Gözlerini kapattığında, sevgisini haykırdı yüreğinden. Kadının cevabı, yılların bekleyişini bir anda silip attı: "Sevdiğin kadar seviliyorsun." O an, gözlerinde beliren.