Devletin Oğulları

Dağların sessizliği, karın ağırlığı altında ezilmişti. Yalnızca rüzgârın iniltisi duyuluyordu; sanki bir yürek, son nefesini verirken hüzünlü bir şarkı mırıldanıyordu. Gözlerindeki ışık, ansızın soldu. Ayakları, artık hiçbir yere basmıyordu. Düşüşü, sonsuz bir boşluğa doğruydu... Altında, çağlayan suların aktığı bir vadi uzanıyordu. Dudaklarından dökülen son sözcükler, belki de hiç duyulmadı: "Devlet..." Ardından gelen cümle, karanlıkta kayboldu: "Oğullarına bunu reva görmemeliydin." Kar, her şeyi örtmüştü bile. Zirvede yankılanan ağıtlar, dualar mıydı yoksa lanetler mi? Kimse yanıt veremezdi artık. Yalnızca dağlar, bu sessizliğin tanığı olarak kalakalmıştı.