Devlet Çocukları

Bu kitap, betonların arasında sıkışıp kalan, ellerine tutuşturulan bozuk paralarla unutulan, soğuğun ve açlığın ne demek olduğunu bedenlerinde taşıyan çocukların hikâyesini fısıldıyor. Yazar, okuyucuyu önce karanlığa davet ediyor: Işıkları söndür, üşü, aç kal, gerçekleri çıplak elle kavra. Ardından ekliyor: "Ama korkma. Birlikte, kuruyup giden bu tohumları toprağa gömebilir, yağmurla sulayıp yeşertiriz." Gece yarısı masallarında annesinin kucağında sallanan bir çocuk var; Muzo’nun kahkahaları, Vedat’ın sessizliği, Aslı’nın gözlerindeki hüzün, Saime Teyze’nin ıhlamur kokusu ve o çatısı akmayan ama içinde kırık bir pencere taşıyan ev... İçindeki kanama hâlâ durmamış mı? Bu hikâye, şehirlerin duyarsız uykusunu bölmek, unutulanlara ses olmak için yazıldı.