Destan Sayılır

İzmir’in nemli sokaklarında, ışıklar yağmurla dans ederken bir terzinin dikiş makinesi sessizliği deler. Aigai’nın taşları arasında kaybolan yalnızlık, fırıncı kadının narin ellerinde açan çiçeklere dönüşür. Pazaryerindeki sırlı çömlekler, unutulmuş hikâyeler fısıldar adeta; arıların vızıltısıysa zamanın akışını durdurur. Gökyüzünde dönüp duran bir plak, geçmişin izlerini taşır. Ağaçlar kısalmış, keçiler suskun, tuz kokusu havaya sinmiştir. Avdan eli boş dönenler gibi, heybesinde yalnızca acı taşır insan. Afrodit’in eşiğinde, ilk öpücüğün büyüsüyle yeniden doğmak ister yürek. Güzellik arzusuyla yanıp tutuşan bu topraklarda, her şey bir destan kadar gerçek, bir destan kadar kırılgandır.