Destan

Devran, bedeninde hapsolmuş bir ruhun sancısını taşır; yarısı aşkla dolu, yarısı acıyla kanayan bir adamdır. Kaleminden dökülen satırlar, geçmişin küllerine karışırken, yüreğindeki yangını söndüremez. Her adımında geçmişin izlerini sürer, her nefeste kaybettiklerini arar. Destan ise onun kırık parçalarından doğar; silahını eline alıp, yarınlarını toprağa gömen, kalbini söküp atan bir isyandır. Aşk, Devran için bir kurşun gibi hedefe kilitlenmiştir: hızlı, acımasız, iz bırakmadan geçip gitmez. Bir kez dokundu mu, izi ömre işler. İki yaralı ruhun kesiştiği yerde, şifayı arayan bir kadın çıkar karşısına. Acının ve aşkın sınırlarında, kaderin yazdığı bir hikâye başlar.