Derya ve Meczup

Denizle deliliğin kesiştiği bir yolculukta, suskunluğun ağırlığına gömülmüş iki ruh. Mevsimler solmuş çiçekler kadar umursamaz, vahalar ise yalnızca uzaktan bakılan seraplar gibi. Söz verip de tutamamanın, samimiyetin yorgun düşmesinin ardında, kırılmamış bir dua gibi duran hayaller var. Uzaklara ulaşmak için en yakın rüyaya sarılmak yetmiyor artık. Asırlardır taşınan sırlar, su misali akıp giderken, içindeki fısıltıyı dinlemekten başka çare kalmıyor. Anlatmadan, sormadan, yalnızca var olmanın dayanılmaz hafifliğiyle ilerleyen bu hikâye, kaybolan umutların peşinde sessiz bir ağıt gibi yükseliyor.