Dervişin Yolu 1 : Her Güne Bir Ayet

Uçakta yan yana oturduğumuz kadın, elindeki kâğıtlara durmaksızın bir şeyler karalıyordu. Merakımı yenemeyip sordum: "Mektup mu yazıyorsunuz?" Gülümseyerek başını kaldırdı. "Eşime... Üç yıldır cezaevinde." Sessizce "Allah kolaylık versin" deyip sustum. O ise anlatmaya devam etti: "Her sabah ve akşam, günlük mektuplar yazıyorum ona." Şaşkınlığımı fark edince ekledi, "Korkuyorum... Onun benden umudunu kestiğini düşünmesinden." Uçağın inişe geçtiğini duyduk. Gaziantep'e indiğimizde, çantamdan Kur'an'ı çıkarırken fark ettim: Elimde tuttuğum, Yelda'nın sözleriyle dolu bir sayfaydı. Onu durdurup uzattım. "Bunu da almalısınız." Gözlerinde minnetle karışık bir ışıltı belirdi. Bazen en büyük teselli, sevdiğine ulaşan bir satırda gizlidir.