Dervişe Sitem

Bir zamanlar dervişin fısıldadığı sözler vardı: "Kitabı, barışı, onuru kollayın." Ne var ki, babamın dünyaya gözlerini açtığı topraklarda kitaplar çoktan susturulmuştu. Gökyüzü, cehaletin kara bulutlarıyla kaplıydı; adına "ümmilik" dedikleri bir lanetle damgalanmıştı insanlar. Barış, pazarlık konusu olmuş, onur ise bir avuç para karşılığında ayaklar altına alınmıştı. Afrika’nın açlık çeken çocukları, Kafkasların yaslı dağları, Ortadoğu’nun kanlı toprakları, bu sözlerin ne demek olduğunu çok iyi biliyordu. Evimizin duvarlarına asılı tablolarda onursuzluk, onur diye sunuluyordu. Her itirazımız, bir Pandora Kutusu gibiydi; açıldığında etrafa sadece vahşet ve dehşet saçılıyordu. İncir ağaçlarının gölgesinde diz çöküp yakarmak bile yasaktı, çünkü nirvanaya ulaşmamız istenmiyordu. İsa’yı yeniden çarmıha germekle, Musa’yı denizin derinliklerine göndermekle tehdit ediliyorduk. Oysa boğulanlar, hep onlar olmuştu.