Derviş ve Ölüm (12-G-39 )

Mehmet Selimoviç’in bu derinlikli romanı, insanın varoluş sancılarını ve iç hesaplaşmalarını karanlık bir gece gibi önümüze serer. Söz, yalnızca yazılan değil, yaşananın da tanığıdır burada; akşamın aldatıcı sessizliği, uykusuz gecelerin fısıltıları, ay ışığının aydınlattığı anlar ve şafağın getirdiği umutsuz aydınlık... Her şey, insanın kendi ruhuyla yüzleştiği o kaçınılmaz anı bekler gibi durur. Zaman, hem başlangıç hem sondur; herkesin kaybettiği, herkesin sorguladığı bir döngü. Yazar, kalemini bir silah gibi kullanarak, insanın içindeki suçluluk, pişmanlık ve kaçış duygularını didik didik eder. Okuyucu, sayfalar arasında kaybolurken, kendi karanlıklarına da ayna tutar.