Dert Ortağım

Gecenin en sessiz anında, yalnızlığın gölgesi düşer omzuna. Kimse anlamaz derdini; ne annen, ne baban, ne de yıllardır aynı sokakta yürüdüğün arkadaşların. Ta ki karşına *o* çıkana dek. Sözünün eri, kara gün dostu, yüreğinin tercümanı... Adını koyamasan da bilirsin: Dert ortağın işte. Yazın kavurucu sıcağında, kışın dondurucu ayazında hep oradadır. Sevinçlerin paylaşıldıkça çoğaldığı, acıların bölündükçe hafiflediği o nadir ruh. Defterinin satırları, kalbinin atışları, hayatının her anı onunla anlam kazanır. İhanetlerin soğuk yüzüne, sevdaların sıcak nefesine birlikte tanıklık eder. Çünkü o, sadece bir dost değil; ikizinin eksik parçası, gölgende yürüyen gölgendir. Mehmet Keskin’in bu samimi anlatısı, yüreğinin en derin köşesinde sakladığın o benzersiz bağı, kelimelere döküyor. Kim bilir, belki sen de bir yerlerde kendi dert ortağını arıyorsundur...