Dermansız Sevda Dewreş ile Adule

Cudi’nin yamaçlarından Sincar’ın doruklarına uzanan bir yolculukta, Dewreş ile Adule’nin aşkı, dağların sessizliğinde filizlenir. Şengal’in taşları, bu iki yüreğin atışlarını duyar gibi çınlar; Şeyh Adi’nin gölgesinde, Ladeş’in kutsal toprağında, aşkları destanlaşır. Dewreş’in gözleri, içindeki yangını ele verir; avurtları çökmüş, bedeni erimiş, ama aşkı dimdik ayaktadır. Ne Zap’ın serin suları, ne Dicle’nin coşkusu, ne de dağların doruklarındaki kar, yüreğindeki ateşi söndüremez. Her gün Şengal’e tırmanır, şarkılar söyler, sevdasını gökyüzüne fısıldar. Yağmur bile bu aşkın karşısında etkisiz kalır; Dewreş, Adule’nin adıyla yanıp tükenirken, Ceylanpınar’ın toprağına, Cudi’nin rüzgârına bu ölümsüz hikâye işlenir.