Derin Yara Kerbela

Kerbela’nın tozlu topraklarında, Hüseyin’in son anları acımasız bir kaderin gölgesinde şekillenir. Fırat Dede’nin kaleminden dökülen bu roman, büyük bir yası, ebedi bir matem hikâyesini yüreklere kazıyor. Hüseyin, son nefesini vermeden önce, üzerine çöken zalim Şemir’in yüzünü görmek ister. Çirkinliğiyle gözlerini delen o surata bakarken, Peygamber’in rüyasında gördüğü işareti hatırlar: Katilinin dişleri, domuz dişlerini andıracaktır. Şemir, Hüseyin’in son sorusuna soğuk bir sesle yanıt verir: "Muharrem ayı, Cuma günü, namaz vakti." O an, Hüseyin için hem sonun başlangıcı hem de bir direnişin ebedi zaferidir. Acı, inanç ve ihanet, bu topraklarda bir araya gelir; Kerbela, sonsuza dek kanayan bir yara olarak kalır.