Derin

Mehmet Aycı’nın *Derin*’i, okuru sessiz bir fırtınanın ortasına bırakıyor. Sayfalar boyu ilerledikçe, yalnızlığın ve varoluşun ağırlığına tanık oluyoruz; bir yandan kırık kanatlarla savrulurken, diğer yandan en kırılgan anlarda bile direnen bir sabrın izini sürüyoruz. Her satır, içinden geçilen bir boşluğun, acının ve umudun haritasını çiziyor. Rüzgârla savrulan anılar, yaşanmamış günlerin yükü, göz kırpan güneşe inat edilen meydan okumalar... Hepsi, bir yolculuğun parçaları. Bu yolculukta ne dönüp bakmak var ne de durmak; sadece geçiş, sürekli geçiş. Yazar, kelimeleriyle bir iç denizi dalgalandırıyor ve okuru, kendi derinliklerinde kaybolmaya davet ediyor. Sözcükler, bazen bir bıçak gibi keskin, bazen de bir nefes gibi hafif; ama her daim gerçek.