Derdimi Gül Eyledim

Manuel'in kaderi, duvarların ardında yazılmıştı sanki. Ne kadar çabalasa da o duvarları aşacak gücü kalmamıştı artık. "Tükenmiştin," der gibiydi her şey. Şimdi ise bir başkası, kendi duvarının dibinde oturuyor. Bu seferki, bilgisizliğin, yolunu şaşırmışlığın, rehbersizliğin örttüğü bir engel. Almancadan çevrilen kitaplarla ufkunu genişletmeye çalışırken bir yandan da Türkçesini güçlendiriyor. O duvar yıkılırsa, hem kendini hem de Sedat'ı kurtarabileceğine inanıyor. Umut, küçük bir ışık gibi parlıyor içindeki. "Derdimi gül eyleyebilirim," diye fısıldıyor kendi kendine. Acıların bile bir güzelliğe dönüşebileceği anlar vardır ya, işte o anlardan biri bu.