Derbeder

Hasan Karakaya'nın *Derbeder*'i, yüreğin en çetrefilli köşelerine dokunan bir yolculuk sunuyor. Aşkın vaat ettiği umutların nasıl da kırılgan birer yanılsamaya dönüştüğünü, acının zamanla nasıl bir alışkanlığa evrildiğini anlatıyor sayfalarında. Şair, bir zamanlar dimdik duran benliğin, sevdaların ve kayıpların ağırlığı altında nasıl da ufalandığını, dağılıp savrulan kum taneleri gibi nasıl yok olduğunu haykırıyor. Her satır, içine düşülen hüzün kuyusundan yükselen bir çığlık gibi: kimi zaman öfke, kimi zaman sessiz bir teslimiyet, kimi zamansa umutsuzluğun soğuk nefesi. Kitap, aşkı ve şiiri besleyen yalanların izini sürerken, insanın kendi kaderini eline almakta ne denli aciz kaldığını da gözler önüne seriyor. Zehirlenen umutlar, sökülüp atılan yürekler, suskunluğa mahkûm edilen haykırışlar... Hepsi, birer birer dökülüyor sayfalara. Karakaya, taş kesilmiş bir ruhun nasıl da çöle dönüşebileceğini, aslanın.