Depresyon - Hüzünden Melankoliye

Yoğun bakımın steril ışıkları altında, yaşama tutunmaya çalışan bir adamın son anları... Tüplerle sarılı bedeni, her soluk alışta geçmişin ağırlığını sırtlanıyor sanki. Zayıfça atan kalbi, bir film şeridi gibi akıp giden hatıraların altında eziliyor; hızlanıyor, yavaşlıyor, adeta isyan ediyor zamana. Doktorların ve hemşirelerin bulanık yüzleri, uğultulu koridorların sesleri arasında kaybolup gidiyor. Altmış iki yıl... Hepsi bu mu, diye geçiyor içinden. Gözlerini zorla açtığında, geride bıraktığı her şeyin tek bir kelimede düğümlendiğini fark ediyor: hüzün. Dudaklarında beliren acı bir tebessümle, son sözünü fısıldıyor: *"Ölüm gelmeden önce, hüzün vardı."* Ve sonra, bilinç karanlığa gömülüyor. Yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide, geriye sadece sessizlik kalıyor.