Depresyon Hırkası

Sabahın ilk ışıkları odayı aydınlatana dek gözlerimi tavana dikip yattım. Gece sanki sonsuzdu, ama sonunda bitiverdi. Yorgun argın uyandığımda, boğazımda dün akşam aldığım hapların acı tadı hâlâ duruyordu. Parça parça gelen bir uykuydu benimki; her gece biraz daha az, her sabah biraz daha tükenmiş. Dışarıda kalabalıklar, değişen hava koşulları, hayatın telaşı... Oysa ben sadece duvara bakıyordum. Sonra ansızın, şafak sökerken gördüğüm o rüya geldi aklıma. Ne anlama geliyordu acaba? Belki de hiçbir şey. Belki de her şey.