Deprem Kuşu

Evimizde hep bir kuş beslemiştik, ama bu kez farklıydı. Adı Deprem Kuşu’ydu. Rengârenk tüyleriyle dikkat çekiyordu: sarı, kırmızı, mavi... Her adımımı tanır, sesimi ayırt ederdi. Ona alışmıştık, o da bize. Ta ki o geceye kadar. Annem anlatmıştı: depremden önceki akşam huzursuzlanmaya başlamıştı. Kanat çırpışları, telaşlı ötüşleri... Biz ise hiçbir şey anlamamıştık. Sanki bir şeyler söylemek istiyordu, ama dilinden anlamayan bizdik. O gece, sessizliğin içinde kaybolan bir uyarı gibiydi. Şimdi düşünüyorum da, belki de o, gördüklerimizi görmeyen gözlerimiz için konuşmaya çalışıyordu.