Denizlerden Denizlere

Deniz, insanın hem beşiği hem mezarı olabilir mi? Dalgaların arasında kaybolmak, belki de en huzurlu sonu getirir. Ana rahmindeki suyun sıcaklığına dönmek, yaşamın ilk anlarına geri gitmek gibi değil midir? Ölüm, zaten doğduğumuz andan itibaren bizimle değil mi? Eğer sonumuz denizdeyse, fırtınanın kollarında kaybolmak kadar güzel bir şey olabilir mi? Köpüren dalgalar, şehvetle kıvrılan dudaklar gibi çağırır insanı. Deniz, hem ana hem sevgili gibidir; hem korur hem de yok eder. Sıcak, ıslak ve vahşi... Denizin kucağında kaybolmak, belki de en doğal son. Fırtınaya meydan okumak, yaşamın kendisiyle yüzleşmek gibi bir şey. Hazır mısın, denizle dansa?