Denizi Açan Kapı

Muzaffer Ceylan’ın satırlarında, uykusuz gecelerin ağırlığı bir cesedin soğuk sessizliğine karışır. Kirli bir yatağa serilmiş beden, geçmişin keskin izlerini taşır; bıçak sırtında yürünmüş günlerin acısı, kanında paslı çiviler gibi saplanır. Hataların kapısı kapanmaz artık, çünkü nefretin tortusu kök salmıştır. Gökyüzü, daracık bir odanın tavanına sıkışmış gibidir; yeryüzü ise hesapların, hınçların, yarım kalan nefeslerin altında çalkalanır. İyot kokulu saçlar, türkülerin ürperttiği anılarda savrulurken, serçeler gibi uçuşan düşünceler bir aile albümünün dağınık sayfalarına takılır. Ahşap kapıların gıcırtısı, sardunyaların buruk kokusu başka bir cezadır sanki – kaba ellerin dokunduğu her şey, incelikle yoğrulmuş bir ruhu paramparça eder. Yaşamak, kayıt altında bir varoluşun gölgesinde debelenmektir; ya da nefretin döküntülerini kavrayıp, çok geç kalınmış bir yolculuğa çıkmaktır.