Denizden Gelen Sır

Güneş alçaldıkça, yarı batık bambu çitlerin gölgesi denizin üzerinde tuhaf bir desen oluşturuyordu; sanki unutulmuş bir uygarlığın son izleriydi bu. Sağ yanımda, balık avlamak için çekilmiş ipler, okyanusun derinliklerinde kaybolmuş gibi duruyordu. Solda ise, çorak adacıkların üzerinde yükselen taş duvarlar ve yıkık kuleler, zamanın acımasızlığına meydan okuyordu. Deniz, sakin dalgalarıyla bu sessizliği bozarken, batan güneşin ışığı su yüzeyinde titreşen bir ayna etkisi yaratıyordu. Demirli römorkörümüze dönüp baktığımda, ufuk çizgisi öylesine düzdü ki, gökyüzüyle deniz sanki tek bir bütünmüş gibi birleşiyordu. Yalnızca iki küçük ağaç kümesi, bu kusursuz çizgide bir ayrıntı olarak kalmıştı; Meinam Nehri’nin ağzını, evimize dönüş yolunun başlangıcını işaret ediyordu. Uzaklarda, kara parçalarının ardında yükselen Paknam Tapınağı’nın silueti ise, bu ıssız manzarada insanın varlığını hatırlatan tek şeydi.