Deniz’de Bir Damlaydı Aşk

Aşkı yanlış yerde aramıştı yıllarca. Deniz zannettiği o derinlik, aslında içinde taşıdığı küçük bir damladan ibaretti. Her şey bir nisan sabahı başladı; güneşin ilk ışıkları gökyüzünü pembeye boyarken, o bakışlar usulca yüreğine dokundu. Gözlerinde gece kadar nem, şafak kadar umut vardı. İlk temasla birlikte içindeki çorak topraklar yeşermeye yüz tuttu. Üşüdü, sonra bir ateşin ortasında buldu kendini. Kalbi, tutkunun ve gizemin kıyısında çalkalanan bir denize dönüştü. Her bakışında başka bir dünyaya açılan kapıyı aralardı sanki. O anlarda zaman dursun isterdi. Adımları hafifler, omuzları dikleşir, gökyüzü başının üstünde masmavi bir kubbeye dönüşürdü. Yüreği sevgiyle dolup taşar, şehir sanki onunla birlikte uyanırdı. Kuşların cıvıltısı kulaklarında yankılanır, serçeler şarkılarına eşlik ederdi. Ama o, bütün bu coşkuyu yalnızca kendi içinde yaşardı. Dışarıdan kimse fark etmezdi içindeki fırtınayı.