Dendil

Gulam Hüseyin Saedi’nin *Dendil*’i, dört hikâyeyle okurunu sıradanın ötesine taşıyor. İlk öyküde, bir nehrin kabarmasıyla kasabaya hapsolan yabancı, zamanla kendi sürgününe alışırken, "Şifa Mahalli"nin sessizliği onu esir alır. "Yangın"da ise aile içindeki samimiyetsizlikler, acımasız bir ayna gibi kırılır. "Keykavus, Kel ve Ben"de ise trajik bir durum, kara mizahın keskin dokunuşlarıyla anlatılır. Son hikâye *Dendil* ise, babasının geneleve terk ettiği Tamara’nın güzelliğine kapılan mahallelinin, onu bir yabancıya sunma çabasıyla başlar. Ne var ki gerçekler, hem kahramanları hem de okuru sarsacak kadar çıplaktır. Saedi, İran edebiyatında büyülü gerçekçiliğin öncülerinden sayılır. Bu kitapta da olağanüstü olayları, yalın ama derin bir dille işler. Sözleri, zihinde uzun süre yankılanacak türdendir. Kendi deyişiyle, asıl korkusu, içindeki binlerce kâbusu kâğıda dökemeden yaşamdan ayrılmaktır. *Dendil*, bu.