Demo-Anksiyete

Algıların prizmasında kaybolan arzuların peşinde, zihnin labirentlerinde savruluyorum. Yaşlı bir frekansın fısıltısı, evreni durdurup açlığımla yüzleşmemi emrediyor; ben de hayretle, gizlenerek dinliyorum. Gözlerimden taşan çiviler, eksik bedenime gerilmiş en lezzetli işkenceyi izletiyor sanki. Zevkin çığlıkları, idealleri dalgalarla silmeye çalışsa da, duyularımın açlığını dindiren sadece geçici bir uyuşturucu. Kırılgan genlerim, hangi boyutta olduğunu bilmediğim bir arayışa tutsak; paradigmaların ekşi özlemi, yutulmaktan başka çare bırakmıyor. Sonsuzun kulağıma fısıldayan lanetiyle hâlâ aynı frekansa saldırıyorum – sistemin parabolü, beni her seferinde yeniden parçalıyor.