Demlenen Sözlerim

Göz göze geldiğimiz o an, kalabalığın uğultusu birden kesildi sanki. Zaman durdu, nefesler tutuldu; bakışlarımızın arasında geçen her saniye, bir ömre bedelmiş gibi ağırlaştı. Alnındaki ince çizgiye parmak uçlarımla dokundum, yüzü buruştu birden. Sanki acısı tazelenmiş gibiydi. Dudaklarımı usulca bastırdım o izlere, bir kez daha, sonra tekrar. Başını omzuma yasladı, yürümeye başladık. Adım adım, bilinmeyen sokakların karanlığına karıştık. Artık her şey farklıydı; yeni bir hayatın eşiğinde, sessizce ilerliyorduk.