Demirdağlı

Sessizlik, Çağrı için artık bir sığınaktı. Ailesini kaybettikten sonra hayata tutunmak, ona bir yük gibi geliyordu. Ölümden korksa da, yaşamanın da bir o kadar ağır olduğunu hissediyordu. Her an tetikte olmak, kalabalığın içinde eriyip gitmek, varlığını sürdürmenin tek yolu gibiydi. Bugün, adeta yeni bir hayata başlamıştı: Az konuşan, çok dinleyen, her şeyi göz ucuyla izleyen biri olarak. Sokakta karşılaştığı çocuk, adını sorduğunda yine suskun kaldı. "Konuşmazsan, kendi sesinle boğulursun," diye üsteledi çocuk. Çağrı, içine attığı her şeyin bir gün onu boğacağını biliyordu. Ama susmak, şimdilik tek kurtuluşuydu.