Demir Yastık

Kaderi demir bir yastığa kazınmış gibiydi sanki. "Oğullar babasının yazgısını tekrarlar" sözü, onun için özel olarak söylenmişçesine ağır geliyordu. Babasının derin hüzünleri, yaşadıklarının yanında bir avuntu bile sayılabilirdi. Annesinin bağrından sevgi yerine acı süzülmüş, dünyaya gelişi istenmeyen bir çocuğun kırık kaderi, doğduğu anda mühürlenmişti. Merhamet, adıyla bile tanışamadığı bir yabancıydı onun için. Tek dileği, dünyasını cehenneme çevirenlerin çektiği acının zerresini bile tatmamasıydı. Adaletin, onlara da aynı ölçüyle dönmesini umuyordu. "Kendi yazgısına söz geçiremeyen, yolunu da çizemez" gerçeği, ruhuna çöken dünyanın tek dersi olmuştu. Bu satırlarda, merhametle zulüm arasındaki o ince çizgiyi, yüreğinizde hissederek yürüyeceksiniz.