Demde Yolculukta Yitik Bir Aşk

Aşkın o gizemli anlarında, zaman sanki durur; nefes almak bile bir ritüel haline gelir. Haydar Demoğlu’nun satırlarında, bu durgunluğun içinde kaybolan bir yürek var. Sevenin, sevilenin peşinde attığı her adım, bir umutla bir hüzün arasında salınır. Damarlarında dolaşan aşk, bazen coşkuya, bazen de derin bir yalnızlığa dönüşür. Gözler, hayallerle dolup taşarken, gerçeklik bulanıklaşır; her bakışta biraz daha eriyen bir mum gibi, sevda insanı tüketir. Demoğlu, bu yolculuğu anlatırken, aşkı bir mevsim gibi resmeder: Baharın ıslak toprağına düşen yağmur damlaları, kışın beyaz örtüsüne sarınan kar taneleri... Seven, sevilenin izinde yürürken, her adımda biraz daha kaybolur. Ruh, derman arayan bir yolcu gibidir; sevgili ise o dermanın ta kendisi. Ne var ki, bu arayış sonsuz bir döngüye dönüşür. Belki de asıl hikâye, aşkın değil, onun peşinde koşarken yitip gidenin ta kendisidir.