Âdem Ademoğlu’nun Boşluğu

Kitapların arasında kaybolup giden Âdem Ademoğlu, adeta bir gölge gibi yaşar: okur, yazar, bazen kitapçı tezgâhlarında çalışır, bazen de hiçliğin kıyısında savrulur. Her "ben"in ardında başka bir yüz, her yüzün ardında da derin bir sessizlik saklıdır. Peki ya bu boşluk hep orada mıydı, yoksa zamanla mı büyüdü? Kendi içine dönen Âdem, hem kendisiyle hem başkalarıyla bu muammayı konuşurken, hikâye beklenmedik yerlere sürüklenir. Yazar, anlatıcı ve kahramanın sınırları bulanıklaşır; sayfalar arasında kurmaca ile gerçek, deneme ile roman iç içe geçer. Parçalı, oyunbaz bir dilin peşine düşen Oğuz Tecimen, bu kez tek bir ses yerine çoğul bir fısıltı yaratıyor. Günler birbirine karıştıkça, gecenin sessizliğinde yalnızlığın derin yankıları duyulur. Boşluk, bazen bir soru, bazen bir cevap, bazen de hiç beklemediğiniz bir keşif olur.