Delilsiz Sözler

Şiirin rotası artık bulanık. Düşüncenin keskinliği, bilincin netliği kayboldu sanki. Oysa şiir, zihnin aydınlığında filizlenir; sözcüklerin dansıyla, hem dizelerde hem de düz yazıda hayat bulur. Belki de acıdan beslenir çoğu zaman, ama arada bir sevinci, huzuru da kucaklayabilir. Yine de şiirin özü, bir reddediştir aslında. İnsanın kendini sorgulaması, hatta alaya almasıdır. Sokrates’in dediği gibi: "Düşmanlarımız bizi alt edemedi bugüne dek, yarın da edemeyecek. Çünkü biz kendimizi kendi ellerimizle yıktık." Anıl Öztürk’ün *Delilsiz Sözler*’i, bu sorgulamayı dizelere dökerken, şiirin derinliklerinde kaybolan anlamları yeniden arıyor.