Deliliğe Hicret

Gece, ölümün gölgesinde soluk alırken şehir kendi yankısına tutsak kalmış. Azrail’in soğuk nefesi herkesi büyülediği şeyin kucağına itiyor; bir ayna gibi yansıyan sokaklar, Leyla’nın adını fısıldayan rüzgârla titriyor. Kuşluk vakti, ağaçlar yuvalarını terk ediyor, kuşlar göçmen bir hüzünle kanat çırpıyor. Zaman, avuçlarına sığmaz olmuş; sessizlik, şehri boğan yabancı bir el gibi. Ayrılık, sabahı zehirli bir mutluluğa çevirirken dağlar, ateşle dans eden sürgünler misali güneşe meydan okuyor. Rüyalar, yarı deli nağmelerde kayboluyor, koruluklardan süzülen bir güvercin, gökyüzüne doğru ağır adımlarla süzülüyor. Her şey, kaçınılmaz bir hicranın gölgesinde eriyor.