Defterimde Unuttuğum Sonbahar

Penceresinden süzülen sonbahar, sanki doğum sancılarıyla kıvranan bir güzellik gibi. Kış, bu hüzünlü mevsimden usulca dünyaya gözlerini açacak. İçinden geçen yeşil bulutlar, belki de güneye doğru yol alıyor. Belki de yüreğinde kanat çırpan o kırlangıç, uzaklarda bir yerlerde seni düşünüyor. Her yaprak düşüşünde, her rüzgâr esintisinde bir anı saklı; geçmişin izleri, geleceğin umutlarıyla dans ediyor. Bu kısa ama derinlikli öykü, unutulmuş duyguların peşine düşüyor, sessiz çığlıkları duyulur kılmaya çalışıyor. Sözcükler, bazen bir sonbahar yaprağı gibi hafif, bazen de kışın ayazı gibi keskin. Kimi zaman yalnızlık, kimi zaman özlem; ama her zaman samimiyetle dokunuyor sayfalara.