Defo

Hakan Kurtaş’ın *Defo*su, eksiklikleriyle barışmayı öğrenenlerin, yaralarıyla büyüyenlerin hikâyesini anlatıyor. Hayatın her savruluşunda, her düşüşünde kendini yeniden keşfedenler için yazılmış; sessiz bir öğleden sonranın ışığında dans eden toz zerreciklerine, kalabalığın gürültüsünde birdenbire açılan aralıklara eskisinden daha derin bir merakla bakanlar için. Yokuşları tırmanırken arkadan esen rüzgâra da, ayaklarının altındaki taşlara da teşekkür etmeyi bilenlerin dünyasına bir davet bu. Küçük anlardan örülü, tamamlanma telaşında olmayan bir öykü. Umut, bazen bir sokak kedisinin sıcaklığı gibi beklenmedik bir yerde beliriverir; bazen de yağmur suyunun kaldırımdan caddeye akışı gibi, görünmez ama ısrarcı. Her sayfada, iyi ki varız dedirten, sade ama içten bir ses. Hayatın kusurlarıyla, güzellikleriyle nasıl da bir bütün olduğunu hatırlatan, yalın bir ayna.