Dedemin Bahçesindeki Son Kiraz Ağacı

Çocukluğunun en tatlı izleri, kırmızı tuğlalı evin bahçesinde saklıydı. Her bahar, devasa kiraz ağacının dalları uçuk pembe çiçeklerle süslendiğinde, zaman sanki durur, dünyanın en güzel haberi gelmiş gibi sokaklara fırlardı çocuklar. Toprağa dökülen çiçekler kadife bir örtüye dönüşür, o an dalından koparılacak kirazların hayaliyle bahçe duvarına dizilirdi herkes. Şimdiyse ne o ağaç kaldı ne de o heyecan dolu günler... Geriye sadece anılar kalmış; kiraz ağacının gölgesinde geçen, masal gibi parlayan o yıllar. Sanki dünmüş gibi canlı duran bu hatıralar olmasaydı, belki de hiçbir satır yazılamazdı. Unutulmaz bir öğüt de cabası: "Yaptığın her işe sevgi ve akıl kat ki, emeğinin bereketini görebilesin.