Darbenin İki Yüzü

Bir ses yükselmedi ilk günlerde. Önce başkalarını aldılar; sendika liderlerini, muhalif yazarları, düşünce suçlusu ilan ettiklerini. Kimse karşı çıkmadı, çünkü "bizden değiller" diye düşündü. Sonra sırayla herkesin kapısı çalındı. Sessizlik, bir gün ansızın boğazına sarıldı. Artık konuşmak için çok geçti. Tarihin kara sayfalarında yankılanan o uyarı, bir kez daha yineleniyor: Korkunun gölgesinde suskun kalanlar, sonunda yalnız kalır. Bu roman, unutulan bir gerçeği hatırlatıyor; zulmün ilk kurbanları başkaları olsa bile, son kurbanı her zaman biz oluruz.