Darağacından Notlar

Nazi işgali altındaki Prag’ın soğuk zindanlarında, bir ölüm mahkûmunun son sözleri sigara kâğıtlarına sığdırılmış. Julius Fučik, Gestapo’nun eline düştüğü günden itibaren, her an boynuna geçebilecek ipin gölgesinde, direnişin ve umudun izlerini karalamış. Pankráč Hapishanesi’nin rutubetli duvarları arasında, işkencenin acısını unutmak için değil, geleceğe bir mesaj bırakmak için yazmış. Notlarını hücreden hücreye taşıyan iki gardiyanın cesareti ve karısının sabrı olmasaydı, bu satırlar asla gün yüzüne çıkamazdı. Fučik, bir komünist önder olmanın ötesinde, keskin bir gözlemci, usta bir anlatıcı. Sorguların, tehditlerin ve ölümün gölgesinde bile, insanın onurunu korumanın yollarını aramış. Her satır, hem bir veda hem de bir meydan okuma. İşkencenin karartamadığı bir zihnin, celladın yüzüne fırlattığı son sözler. Bu notlar, sadece bir direnişçinin değil, bir aydının da son nefesine kadar sürdürdüğü mücadelenin kanıtı.