Dar Zaman

Mevsimler değişir, ama toprak anılarını saklamaya devam eder. Şehir dışında, unutulmuş bir tarlada, başaklar rüzgârda sallanırken, sanki zaman burada durmuş gibidir. Balkonlar, parklar, suskunlaşmış sokaklar; her biri sessiz bir bekleyişin parçasıdır artık. Yağmurun sele kapıldığı, baharın oturacak yer bulamadığı bu dar zamanlarda, insan yeşile sığınır, akan suya bakar ve kaybolan umutların peşine düşer. Toprak, hâlâ sahibini arar gibi. Boş evler, uykusuz başaklar, iç çekişen bir göl... Yoksulluk kalabalık yapmaz belki, ama sobada yanarken bile hayatın ağırlığını hissettirir. Her şey, bir çocuğun açıkta uyuyan başakları kadar kırılgandır. Ve bulutlar, yüklerini indirecek bir meşelik bulamadan geçip gider.