Damlada Umman Arayan Bir Hafız: Cahit Zarifoğlu

Cahit Zarifoğlu, şiirlerinde bir damlanın içinde ummanlar barındıran, sözcükleriyle sessizliğin derinliklerine dalan bir şairdi. Sadelikle yüceliği yan yana getiren dizeleri, yalnızlığın soğuk nefesini bile sıcak bir dokunuşa dönüştürürdü. "Ben bir afet değilim, sadece geçiyorum" dercesine, varoluşunu mütevazı bir itirafla özetlerdi. Modern dünyanın gürültüsünde klasik müziğin nağmelerini arayan, kapitalizmin soğuk yüzüne karşı halkın sıcaklığını savunan bir isyancıydı aynı zamanda. Necip Fazıl’ın disiplinli öğrencisi, Sezai Karakoç’un manevi yol arkadaşı, İkinci Yeni’nin gizemli sesi olarak anıldı. Turgut Uyar’la duygu paylaştı, Edip Cansever’le imgeyi keşfetti, Cemal Süreya’yla sözün büyüsüne kapıldı. Dağların yankısında dua edip, şehirlerin betonunda aşkın izini sürdü. Çağının ötesinde bir şair olarak, dilin sınırlarını zorladı; ama hep bizimle, bizim içimizde kaldı. Onu tanıyanlar, şiirinin her.