Damlada Derya Olmak

Bazen öyle anlar gelir ki, yüreğimizdeki en derin yaralar bir mendilin kıvrımlarında, bir türkünün nağmelerinde ya da üç hecelik bir veda sözünde saklıdır. Kim bilir kaç kez yanlış limanlarda bekledik, kime el sallayacağımızı şaşırdık; değersiz uğruna gemileri, rıhtımları bile ateşe verdik. Gidenlerin ardından gözyaşı dökmekle yetindik, duaları esirgedik, hatıraları unuttuk. Sevdiklerimizi uğurlarken aynı yastıkta yaktık, sonra onları badem gözlü, sırma saçlı bir hayal gibi andık. Oysa her ayrılık, umut eden için bir kavuşma vaadidir. Veda rıhtımlarını mezara çevirmek yerine, onları yeniden buluşma bahçelerine dönüştürenler var ya... İşte onlara selam olsun. Giden de kalsa, kalan da, ardında güzel bir iz bırakan her gönül dostuna... İnsanlığı yaşatan, sevgiyi çoğaltan tüm yüreklere... Güzelliklerde yeniden buluşmak ümidiyle.