Dalkavukname

Antik çağlardan günümüze uzanan bir insanlık zaafı: dalkavukluk. Kimi zaman bir meslek, kimi zaman bir yaşam stratejisi olarak karşımıza çıkan bu tutum, aslında bireyin kendini kaybedişinin en çarpıcı göstergesi. Çıkar uğruna onuru bir kenara bırakan, erdemleri ayaklar altına alan bu figür, gerçek kimliğini unutup başkalarının gölgesinde var olmaya çalışır. Hangi makamın, hangi servetin peşinde koşarsa koşsun, aslında kendi özünü satmaktan başka bir şey yapmaz. Samsatlı Lukianos’un *Dalkavukname*’si, bu ikiyüzlü dünyanın kapılarını aralıyor. Dalkavuğun, efendisinin değişen yüzlerine nasıl boyun eğdiğini, hakikati nasıl eğip bükerek güce yaranmaya çalıştığını gözler önüne seriyor. Her satırda, insanın kendi olmaktan vazgeçişinin trajedisi yankılanıyor. Güç, para ya da itibar uğruna gerçek benliğini feda edenlerin hikâyesi, aslında hepimizin içindeki o gizli korkuyu açığa çıkarıyor: Ya biz de bir gün dalkavukluğun esiri olursak?