Dalgın Bahçe

Rüzgâr, bahçenin derinliklerinden süzülüp gelirken avuçlarında biriktirdiğin yalnızlık, ürpertici bir ağırlığa dönüşüyordu. Şehrin kirli izlerini aynı masada silip atmaya çalışırken, sonbaharın hüzünlü uğultusunu duymazdan geldin. Gözlerine yerleşen kırışıklıklar, sessizliğin izlerini taşıyordu sanki. Bir taşın soğuk yüzeyinde parmaklarını gezdirerek zamanın akışını unutmaya çalıştın; oysa her an, geçmişin gölgesi peşini bırakmıyordu. Kırılgan anların arasında kaybolurken, farkında olmadan kendi içine doğru bir yolculuğa çıkmıştın bile.